Sommigen van jullie zullen misschien al teleurgesteld op deze website gekeken hebben: er staat nog niets van het lustrum op de site! Tja, een communicatiefoutje, dat kan kan gebeuren. In overleg met het bestuur is besloten om nu al een verslag op de site te zetten. Uiteraard is dit een verslag van de dag zoals ik hem beleefd heb.
Het is verbazingwekkend hoe snel de tijd gaat. Het lijkt nauwelijks 5 jaar geleden, dat we als (nu oud bestuur) druk bezig waren met de tassententoonstelling in te richten en nu bestaat De Waaier al dertig jaar! En wat voor een kring zijn wij? Nog steeds een goed draaiende kantkloskring met actieve leden. En die leden hebben weer laten zien, dat ze kunnen kantklossen!
Deze lustrumdag opende met een speciaal gedeelte voor de leden 's ochtends. 's Middags zou de tentoonstelling zijn, waarvoor we 's ochtends alle kantspullen mee zouden nemen. Ik hoorde zo links en rechts wel, dat 
het spannend gevonden werd hoe de tentoonstelling er dan uit zou gaan zien. Nu, dat komt na het ochtendgedeelte ter sprake! Er was een hele grote opkomst van leden. De zaal was gezellig ingericht en iedereen had daardoor een goed zicht op het bestuur. In een hoek van de zaal stonden twee televisieschermen. Op een daarvan werd een film van het 25-jarig lustrum getoond. Op het andere scherm waren foto's te zien van De Waaier van de 
afgelopen jaren (dus veel kant!). Aan het uiteinde van de zaal stond een tafel met allemaal pakjes met nummers er op. Je kon bij binnenkomst een lootje kopen (of meer). Ook kregen we allemaal een bon voor koffie in de loop van de dag. Onze zaal werd door een wand gescheiden van de tentoonstellingszaal. We mochten niet stiekem kijken hoe de tentoonstelling ingericht werd, dus het bleef spannend. Maar als webmaster heb ik toch een paar foto's
mogen maken. Maar aan Truus is te zien, dat ze het eigenlijk niet wilde! De foto van Yvonne was bewogen, dus die krijgen jullie niet te zien hier.
Rico opende in zijn nette pak, echt aangepast aan het lustrum (kijk maar naar het mooie kantpochet (helaas geen scherpe foto) in zijn borstzak) de 
vergadering met een welkomstwoord. Hij gaf een toelichting op de gang van zaken voor die dag. Na het bespreken van de notulen en de begroting vertelde Rico, dat hij Truus en Yvonne (beide oud-voorzitter van De Waaier) bereid had gevonden om de tentoonstelling in te richten, waar ze dus al druk mee doende waren. Het bestuur had gezorgd, dat er voor ieder koffie met gebak was. Dit werd keurig rondgedeeld. Elk gebakje was voorzien van het logo van De Waaier, erg leuk! Ook kreeg ieder lid een koffiebeker met Waaieropdruk en een lepeltje. Gevraagd werd ook wie er interesse had in
de dvd van het 25-jarig lustrum en ook of er nog mensen waren die lustrumpostzegels wilden hebben. Op deze postzegels zou dan de 1 komen te staan, immers de post heeft zijn tarieven aangepast en besloten om voortaan een 1 op de postzegels te zetten die 
voor het binnenland bestemd zijn. Er was veel animo voor. Dus postzegelverzamelaars: u kunt weer terecht voor nieuwe postzegels! Daarna (of misschien wel daarvoor, er gebeurde veel op deze dag) werd het ledenproject onthuld door Truus en Yvonne: een mooi patchworkkantkleed, dat in het vervolg de bestuurstafel bij elke vergadering zal sieren. De leden die hieraan hebben meegewerkt werden bedankt door de voorzitter. Het kleed ziet er mooi uit en als toevoeging zijn er de woorden "De Waaier" in verwerkt. Hier is geen twijfel meer over mogelijk: dit kleed behoort aan De Waaier!
En dan, ja eindelijk was het tijd voor de officixeble opening van onze tentoonstelling: "Tafels aangekleed, gekleed aan tafel". Maria Toet, als 
voorzitster van de LOKK, hield een leuke toespraak en gaf aan het eind daarvan aan, dat zij de datum voor het volgende lustrum al in haar agenda gezet heeft. Want het kon niet anders of dat zou ook weer met iets moois gepaard gaan. Rico maakte daarna de opening naar de andere zaal groter en toen mochten we allemaal gaan kijken. Nu, ik kan wel zeggen, dat we allemaal zeer verrast waren. Truus en Yvonne hadden van de ingekomen stukken een prachtige tentoonstelling opgesteld. Om u een beetje een beeld te geven van het geheel voer ik u mee de zaal in: midden
in de zaal stonden tafels opgesteld met mooie tafelkleden, placemets, lopers, heel ruimtelijk opgesteld. Aan de rechterkant kwam eerst een tafel met verschillende soorten waaiers. Het kan ook niet anders: 
waaiers horen bij De Waaier.
Dan was er een tafel, waarop versieringen lagen zowel passend bij
kleding als bij een gedekte tafel. Hier langs lopend kwam men bij een staantafel gedekt met een kleed en daarop een koffiestel plus keramieken schaal met kantmotieven. Ik noem niet alle kanten, die her en der op de 
tafels te zien waren, stip slechts wat aan. Want voorbij de statafel lag een mooie poffer, een doopkleed, een loper en nog meer, voornamelijk in witte kant. 
Dan kwam de tafel met kanten van de Stichting. Als je kiest om een dergelijk supermooi kleed op tafel te leggen, dan mag je verwachten, dat je 
zelf ook hele fijne kant er bij draagt. Dat was op deze tafel wel te zien. Na al dit wit kwamen we bij een tafel met veel kleur: hoeden, sjaals, tasje, sieraden.
En kunt u zich nog het taartenbuffet herinneren? Het ontwerp was van Annelies de Kort en Waaierleden hebben dit uitgeklost. Het hele 
taartenbuffet volgens mij was feestelijk aanwezig. Wat zag er alles toch weer lekker uit, echt om op te eten! Toch maar niet gedaan, want die draadjes blijven toch wel hangen aan je tanden. Bij een fraai gedekte tafel en dat was deze statafel zeker met dat mooie kanten inzetstuk hoort ook licht, dus een kandelaar waarin kant, een schaal,
sieraden en een halsversiering. Ja, aangekleed gaat uit! U bent de zaal nog niet uit, want ook in de vensterbanken stonden nog kanten placemats en 
keramiek.
Ja, er viel veel moois te bewonderen. Dus als je zo de zaal rondliep, dan liep je nog eens om op je gemak alles te bekijken. Ideexebn opdoen voor een mooi gedekte tafel met Kerst,
dat ging hier heel goed. Bewondering voor grote kantwerkstukken: waar halen ze de tijd vandaan.. en het geduld!
Zoals u weet, heette de tentoonstelling "Tafel aangekleed, gekleed aan 
tafel". Bij de tentoonstelling zelf lagen dus meerdere stukken, die men kon dragen. Echter, de leden zelf waren een wandelende tentoonstelling, want velen van ons droegen kant. 
Kant in de vorm van sjaals, halssieraden, broches, kant aan kleding. Ik heb niet alles kunnen fotograferen, maar een paar leden wel om u een indruk te geven. Ook werd volop het klossen gedemonstreerd. Misschien niet nodig voor de echte kantklosster of klosser, die weet hoe het gaat, maar wel voor die bezoeker, die nog onbekend is met deze prachtige techniek, kantklossen, ons cultureel erfgoed. Jammer, dat de NS problemen had met de trein, waardoor het zo druk was op de weg, dat mensen ook weer rechtsomkeer hebben gemaakt of niet konden komen omdat de trein niet reed. Ongetwijfeld zijn er daardoor minder bezoekers op de tentoonstelling geweest. Maar die er waren, hadden geen
spijt van hun komst. Ik heb tenminste van verschillende kanten gehoord, dat zij het een mooie tentoonstelling hebben gevonden. Zij betuigden hun spijt, dat de tentoonstelling maar xe9xe9n middag duurde. Zo veel werk voor zo'n korte tijd! Ja, Truus en Yvonne hadden eer van hun inrichtingswerk (bedankt daarvoor) en de leden natuurlijk ook van hun werkstukken, die daar zo mooi tentoongesteld lagen. Het was een heerlijke dag.
Op deze site is het onmogelijk alle foto's van dit lustrum te zetten. Bent u Waaierlid, dan krijgt u bericht en kunt u op Picasa wel meer foto's zien. Misschien iets voor niet-leden om toch maar lid te worden van De Waaier? Het is de moeite waard. Zoals
waarschijnlijk wel te begrijpen is, heb ik in dit verslag geen namen genoemd van de klossters en klossers. Ook de ontwerpers van de kanten zijn niet genoemd. Maar zonder ontwerpers en zonder klossers hadden we deze tentoonstelling niet kunnen houden. Iedereen dus bedankt en ook het bestuur, die gezorgd heeft voor deze fijne lustrumdag, waar we, denk ik nog een tijd aan terug zullen denken.
Foto's zijn gemaakt door Rianne van Erven, Ephrem Muskee, Frederike Drop en Laurin Heemskerk-Stevens
